Για τον Adomo, κανένα επιστημολογικό πρόβλημα δεν είναι απλώς λογικό ή μεθοδολογικό, αντανακλά πάντα σχέσεις και προβλήματα περιεχομένου. Η επιζητούμενη σύνθεση κοινωνιολογίας και ψυχολογίας είναι αδύνατη, όχι επειδή δεν διαθέτουμε ακόμη επαρκή εμπειρικά δεδομένα ή δεν έχουμε επεξεργαστεί έννοιες στα ενδεικνυόμενα επίπεδα αφαίρεσης· 

[…] Από την ιδρυτική εμπειρία του 1848 μέχρι την εμπειρία της Κομμούνας, η “πραγματική κίνηση” που τείνει στην κατάργηση της κατεστημένης τάξης πραγμάτων απέκτησε μορφή και δύναμη, διαλύοντας τις “δογματικές εμμονές” και περιγελώντας το “ύφος χρησμού της επιστημονικής βεβαιότητας”. 

Θέλοντας να αρθρώσει μία απάντηση στη ζωοφιλία του σαλονιού και των του σόου, αυτό το βιβλίο υποστηρίζει μία ξεκάθαρη θέση: η εκμετάλλευση και η θανάτωση των ζωικών σωμάτων αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της ιδεολογίας και των πρακτικών της εξουσίας. Η κοινωνία εντός της οποίας ζούμε χρησιμοποιεί το κρέας των μη ανθρώπινων πλασμάτων (και όσων εξισώνονται με αυτά) ως υλικό, προκειμένου να οικοδομήσει τις ιεραρχικές αρχιτεκτονικές της, αναπαράγοντας τη θυσιαστική δομή πάνω στην οποία υψώνεται...

Τι σημαίνει ο όρος “πραγματικός” όταν προσδιορίζει το ιστορικό παρελθόν; Τι εννοούμε όταν λέμε ότι κάτι συνέβη πραγματικά; Πρόκειται για το πιο ανησυχητικό από τα ερωτήματα που θέτει η ιστοριογραφία στην ιστορική σκέψη. Όσο δύσκολο όμως κι αν είναι να βρεθεί μια απάντηση, το ίδιο το ερώτημα θα τεθεί αναπόφευκτα: διαφοροποιεί την ιστορία από τη μυθοπλασία, οι αμοιβαίες παρεμβολές των οποίων δεν θα δημιουργούσαν κανένα πρόβλημα αν δεν εκφύονταν από μια βασική δυσσυμμετρία...